WYKŁADY AKADEMICKIE
Z HISTORII POLSKIEGO KINA DOKUMENTALNEGO
Historia polskiego filmu dokumentalnego to temat, którym badawczo można zajmować się przez całe życie. Z dwóch przede wszystkim powodów; po pierwsze, bo jest ta historia tak bogata w fakty i różnorakie zjawiska artystyczne; po drugie, bo tyle tu do odkrycia fascynujących postaci (nie tylko przecież reżyserów) czy arcydzielnych tytułów. Chciałbym, żeby proponowany cykl wykładów okazał się merytorycznie pogłębionym zbliżeniem do wspomnianej problematyki. Rozświetlimy więc hasła: „czarna seria” i „bunt dokumentalistów”; na przykładzie „Muzykantów” (1960) Kazimierza Karabasza czy „Szkoły podstawowej” (1971) Tomasza Zygadły udowodnimy, iż wielkie kino bywa trudną sztuką lakoniczności i metafory; poświęcając skupioną uwagę Władysławowi Ślesickiemu, Marcelowi Łozińskiemu, Danucie Halladin, Irenie Kamieńskiej czy Maciejowi Drygasowi, uświadomimy sobie, jakich Autorów posiadał i posiada polski dokument.
„Jeżeli coś opiszesz, to wtedy dopiero możesz się nad tym zacząć zastanawiać” – stwierdza Krzysztof Kieślowski w książce „O sobie”, odnosząc te słowa właśnie do kina niefikcjonalnego. Dzieje polskiego dokumentu potwierdzają wagę i słuszność tej refleksji. Opis rzeczywistości jako wstęp do zastanowienia nad nią, może nawet niekiedy zrozumienia jej. To wielka, nieprosta sprawa – wykorzystajmy czas zamkowych wykładów, by się nad nią z uwagą pochylić.
Zajęcia w semestrze letnim (marzec-czerwiec): każdy poniedziałek, g. 11.30 | Sala 1-Kinowa (1. piętro)
Pierwsze zajęcia: 2 marca 2026
Ostatnie zajęcia: 15 czerwca 2026
Prowadzenie: dr Piotr Pławuszewski (Instytut Filmu, Mediów i Sztuk Audiowizualnych UAM)
Wstęp Wolny
PARTNER
